POZNAJ POZOSTAŁE CZASOPISMA V
pzwl_small
Bieżący numer
Prenumerata
Archiwum
Numer archiwalny

Analiza Przypadków w Pediatrii 2/2016

  • Numer: 2/2016
  • Liczba stron:
  • Dostępny od: 29-06-2016
  • Typ: kwartalnik
cena
32.25zł
PRZEJDŹ DO SKLEPU
W numerze
Kontakt
Spis treści
Prenumerata
Analiza Przypadków. Pediatria

Zostając prenumeratorem, zyskujesz więcej:

  • dostęp online do rocznika 2016
  • darmową dostawę wszystkich numerów
  • rabaty na udział w konferencjach i szkoleniach Instytutu PWN
  • 30% zniżki na wybrane książki z Twojej dziedziny
  • dodatki tematyczne z 50% rabatem
cena od
129.00zł
PRZEJDŹ DO SKLEPU

Szanowne Koleżanki i Szanowni Koledzy!

W kolejnym numerze kwartalnika „Analiza Przypadków w Pediatrii” znajdziecie Państwo artykuły z opisem przypadków przydatnych w codziennej pracy.

Zakażenia układu moczowego (ZUM) są drugą co do częstości występowania chorobą infekcyjną u dzieci, tuż po zakażeniach dróg oddechowych. W populacji dziecięcej częstość występowania ZUM wynosi u dziewcząt 2–10%, a u chłopców 1–2%. Najczęstszą przyczyną są pałeczki Gram-ujemne, z dominacją Escherichia coli (do 90% przypadków). Symptomatologia ZUM zależy od wieku dziecka, lokalizacji oraz ciężkości zakażenia. U niemowląt i małych dzieci występują zwykle objawy ogólnoustrojowe, niecharakterystyczne, takie jak: gorączka, niepokój, senność, płacz przy oddawaniu moczu, brak apetytu, zahamowanie przyrostu masy ciała, wymioty, a nawet biegunka. U starszych dzieci obserwuje się najczęściej objawy dyzuryczne, ból brzucha i gorączkę. W artykule opisano przypadek 6-miesięcznej dziewczynki, która została skierowana do szpitala z powodu utrzymującej się od 4 dni gorączki, niepokoju i braku apetytu. Od czasu pojawienia się objawów była dwukrotnie badana przez lekarza rodzinnego, który podejrzewał początkowo ząbkowanie, następnie gorączkę trzydniową. Dopiero z powodu pogarszania się stanu ogólnego dziewczynki, słabej reakcji na leki przeciwgorączkowe dziecko zostało skierowane do szpitala. W poradni nie wykonano żadnych badań. W szpitalu rozpoznano zakażenie układu moczowego (ZUM) pod postacią ostrego odmiedniczkowego zapalenia nerek (OOZN) ze względu na zmiany w badaniu ogólnym moczu (leukocyty gęsto pokrywały pole widzenia).

W opisanym przypadku opisano błędy, które są często popełniane przez wielu lekarzy:

  1. Rozpoznawanie ząbkowania jako przyczyny gorączki.
  2.    Brak wykonywania badań (morfologii, CRP, badania ogólnego moczu), szczególnie u małych, gorączkujących dzieci.

Jak diagnozować i postępować w przypadku ostrego wirusowego czy bakteryjnego zapalenia zatok przynosowych, ostrego zapalenia ucha środkowego dowiecie się Państwo z artykułu przedstawiającego nowe wytyczne dotyczące zakażeń układu oddechowego. W 2016 roku opublikowana została aktualizacja zaleceń Narodowego Programu Ochrony Antybiotyków dotyczących leczenia zakażeń układu oddechowego u dzieci i dorosłych. Tylko dobra znajomość tych wytycznych pozwoli na prawidłowe postępowanie i ochronę dziecka przed antybiotykami.

Krztusiec u 7-miesięcznego niemowlęcia, wcześniaka z wrodzoną cytomegalią małoletniej matki, to przykład na to, jakie skutki może mieć niezaszczepienie dziecka przeciwko krztuścowi. W tym wypadku było to przeciwwskazanie do szczepienia na zlecenie neurologa. Dziecko najprawdopodobniej zaraziło się od nastoletniej (16 lat) matki (potwierdzony krztusiec u matki), która była szczepiona przeciw krztuścowi 10 lat wcześniej (w 6. roku życia). Przebieg choroby był bardzo ciężki, podczas napadów kaszlu obserwowano nagłe pogarszanie się stanu ogólnego z retencją pCO2 na granicy wydolności oddechowej. Ciężki przebieg krztuśca może prowadzić do niewydolności oddechowej i konieczności wsparcia oddechowego. Najbardziej narażone na ciężki przebieg krztuśca są noworodki i niemowlęta oraz dzieci z przewlekłymi chorobami. Najskuteczniejszą metodą profilaktyki czynnej są szczepienia ochronne. Należy także pamiętać o szczepieniach przypominających u wszystkich dorosłych osób co 10 lat. Obecnie zalecane są szczepienia kobiet ciężarnych (po 28. tygodniu ciąży).

Dlaczego warto zaszczepić dziecko szczepionką wieloskładnikową dowiecie się z kolejnego artykułu. Szczepionki sześcioskładnikowe (tzw. 6 w 1) zawierają w jednym preparacie składowe przeciw błonicy, tężcowi, krztuścowi (szczepionka bezkomórkowa), polio (IPV), WZW B oraz H. influenzae typu B. Szczepionki wieloskładnikowe maksymalnie upraszczają realizację Programu Szczepień Ochronnych (PSO), pozwalają stosować się do zalecenia ograniczania wizyt u lekarza, przy jednoczesnym zapewnieniu większego komfortu szczepionemu dziecku oraz jego rodzicom. Podstawowym argumentem, który skłania do wyboru tych szczepionek, jest mniejsza liczba iniekcji, jakie musi otrzymać dziecko, aby uzyskać pełną immunizację przeciw wymienionym chorobom. Zmniejszenie dyskomfortu związanego z podaniem szczepionek ma bardzo istotne znaczenie. Mniejsza liczba ukłuć to także mniejsze ryzyko miejscowych niepożądanych odczynów poszczepiennych, takich jak tkliwość, obrzęk czy stan zapalny w miejscu wkłucia. Nie bez znaczenia jest także komfort psychiczny rodziców, szczególnie w dobie narastającej fali ruchów antyszczepionkowych. W artykule przedstawiono cztery przypadki dzieci, których rodzice mieli różne wątpliwości dotyczące szczepień. Rodzicom należy zawsze tłumaczyć, że ryzyko zachorowania na krztusiec jest stosunkowo duże i zwiększa się wraz z upływem czasu od ostatniej dawki szczepienia. Ryzyko związane z zaniechaniem dalszych szczepień ochronnych znacznie przewyższa potencjalne ryzyko działań niepożądanych szczepionki. W przypadku opóźnień w realizacji PSO należy dążyć do jak najszybszego uzupełnienia brakujących szczepień. Należy zawsze przedstawić bilans ryzyka i korzyści wynikający ze stosowania szczepionek, w tym przypadku szczepionki sześciowalentnej.

Opieka nad pacjentem cierpiącym jednocześnie na alergię na pokarm i na astmę stanowi wyzwanie dla lekarza pediatry. Częstość występowania obu schorzeń jest wysoka i wzrasta w ostatnich dziesięcioleciach. Częstość występowania nadwrażliwości na pokarmy zgłaszanej przez pacjentów jest znacznie wyższa i dotyczy nawet 35% populacji. Prawidłowe postępowanie na podstawie przedstawionych przypadków opisano w artykule „Marsz atopowy – od alergii na pokarm do astmy”. Rozpoznawanie astmy wczesnodziecięcej, czyli takiej, której objawy rozpoczynają się przed 5. rokiem życia, jest szczególnie trudnym zagadnieniem klinicznym. W tym wieku objawy obturacji oskrzeli często występują w związku z wirusowymi infekcjami układu oddechowego. Dokładnie zebrany wywiad oraz ewentualne potwierdzenie nadwrażliwości na alergeny wziewne pozwala z dużym prawdopodobieństwem ustalić rozpoznanie astmy.

Powyższe, krótko omówione przeze mnie artykuły oraz wiele innych, praktycznych zagadnień przedstawionych w tym numerze, powinny Państwa zachęcić do przeczytania zarówno bieżącego, jak i kolejnych numerów czasopisma „Analizy Przypadków w Pediatrii”.

Życzę przyjemnej lektury.

Z poważaniem

Teresa Jackowska

Redaktor Naukowa